
- Uitleg
- Selfies
Waarom je er op foto’s anders uitziet dan in de spiegel
In de spiegel is er niets mis met je gezicht, en op een foto van dezelfde avond klopt het niet. Vier dingen verschillen: de foto toont je gezicht andersom, vanaf een andere afstand en stilgezet op één moment, en je vergelijkt hem met het gezicht dat je je herinnert.
1. De spiegel verwisselt links en rechts
Je eigen gezicht ken je vooral uit de spiegel. Alle anderen kennen het van de overkant van de tafel, andersom dus. Een moedervlek die in jouw spiegel links zit, zit rechts in het gezicht waar je vrienden naar kijken. Een foto laat je hun versie zien.
Dat zou niet uitmaken als gezichten symmetrisch waren. Dat zijn ze bijna, maar nooit helemaal: de ene wenkbrauw zit een fractie hoger, of de glimlach trekt naar één kant. Een onderzoek uit 2014 drukte dat uit in een getal. Onderzoekers maakten 3D-scans van 100 gezonde vrijwilligers, spiegelden elke scan en legden die over het origineel. Gemiddeld lagen de twee oppervlakken 0,8 mm uit elkaar.
Minder dan een millimeter klinkt als niets. Maar je kijkt al je hele leven elke dag naar dit gezicht, en je weet welke wenkbrauw de hoogste is. Op een foto zit die aan de andere kant. Schever is het gezicht niet geworden, want spiegelen verplaatst de kleine verschillen naar de andere kant en voegt er geen toe. Het is onbekend geworden, en onbekend zie je bij je eigen gezicht al snel aan voor verkeerd.
Een onbekende heeft dat probleem niet. Die heeft geen vertrouwde versie van je gezicht om mee te vergelijken, dus de foto en het spiegelbeeld ervan zijn gewoon twee normale gezichten. Je kunt het zelf proberen vanuit de positie van die onbekende: hieronder staan acht gezichten die je nooit eerder hebt gezien, elk twee keer.
Herken het spiegelbeeld
8 gezichten, elk twee keer. Eén versie is gespiegeld. Kies het origineel.
Acht selfies uit onze voorbeeldenset. “Origineel” betekent het bestand zoals het is opgeslagen, en de andere versie is het spiegelbeeld ervan.
Heb je vooral zitten gokken, dan is dat de verwachte uitkomst. Bij het gezicht van een onbekende is er weinig tot niets waaraan je het origineel van het spiegelbeeld kunt onderscheiden, en allebei zien ze eruit als een normaal gezicht.
Met je eigen gezicht ligt dat anders, en psychologen testen dat al sinds 1977. In dat jaar fotografeerden drie onderzoekers studentes in Milwaukee en drukten ze elk negatief twee keer af, één keer normaal en één keer gespiegeld. Daarna vroegen ze elke vrouw welke afdruk ze mooier vond. Ongeveer twee derde koos de gespiegelde, het gezicht uit hun spiegel. In het ene onderzoek waren dat er 21 van de 33, in het andere 20 van de 28.
Meestal wordt erbij verteld dat hun vrienden de normale afdruk mooier vonden. Die helft staat minder stevig. Vrienden en partners neigden wel naar de normale afdruk, maar de eerste keer dat het hun werd gevraagd, was geen van beide uitkomsten statistisch significant. Pas een onderzoek uit 2010 vond beide helften. Van 38 volwassenen gaven er 27 de voorkeur aan hun eigen spiegelbeeld, en minstens 29 aan het ongespiegelde beeld van collega’s met wie ze een jaar of langer hadden samengewerkt. Mensen die de gezichten niet kenden, hadden geen significante voorkeur, en in die positie zat jij tijdens de test.
Het is een neiging en geen wet. In een onderzoek uit 2023 kozen 198 studenten tussen een originele en een gespiegelde foto van zichzelf, en bij een gewone foto recht van voren koos 59% het origineel en 35% de gespiegelde versie.
Het is ook de hele truc achter het “inverted”-filter op TikTok. Het filter draait het gespiegelde beeld van de camera aan de voorkant terug naar hoe anderen je zien. Ziet je gezicht er daarin scheef uit, dan is er niets verschoven behalve de kant waar alles zit. De mensen die je kennen, kijken al jaren naar deze versie.
2. Een selfie is meestal dichterbij dan de spiegel
Het tweede verschil is afstand, en die verandert de vorm van het gezicht op de foto.
Een camera tekent dingen kleiner naarmate ze verder weg zijn. Twee keer zo ver weg, half zo groot. Dat geldt ook binnen één gezicht, want het puntje van de neus is het dichtst bij de lens en de oren zijn het verst weg. Vanaf de andere kant van de kamer doet de afstand tussen die twee er nauwelijks toe. Op armlengte is die ongeveer een kwart van de afstand tot de neus, en dus tekent de camera de neus merkbaar groter dan de oren. Beweeg de schuifregelaar en let op de oren.

- Lens tot neus
- 45 cm
- Lens tot oren
- 56 cm
- Schaal van de oren ten opzichte van de neus
- 80%
Een 3D-scan van een echt hoofd, geschaald naar een hoofdhoogte van 23 cm en gefotografeerd door een virtuele gaatjescamera vanaf elf afstanden. Elk beeld toont hetzelfde vierkant van 31 cm rond het gezicht, zoals een fotograaf het beeld vanaf elke afstand vult. De ogen van de man zijn dicht op de scan. Hoofdscan door Lee Perry-Smith, CC BY 3.0.
De rekensom achter de schuifregelaar is kort. Op deze scan zitten de oren ongeveer 11 cm achter het puntje van de neus. Zet de lens op 30 cm van de neus en de oren zijn 41 cm ver weg, dus de camera tekent ze op 73% van de schaal van de neus. Ga achteruit tot 2 m en het is 200 tegen 211, en de oren zitten op 95%.
De lens komt in die som nergens voor. Een lens met een langere brandpuntsafstand verandert het perspectief niet. Daarmee kan de fotograaf twee meter achteruit gaan staan en toch het beeld vullen, en de afstand doet het werk. Daarom raden portretgidsen aan om met een langere lens vanaf zo’n 1,8 tot 2,4 meter te fotograferen. Lenzen en telefoonsoftware veranderen foto’s ook op andere manieren, maar het perspectief hangt alleen van de afstand af.
Waar zitten een selfie en een spiegel dan op die schuifregelaar? Onderzoekers die 58 mensen met motion tracking volgden terwijl ze selfies maakten, maten een mediane afstand van 43 tot 45 cm tussen telefoon en neus. De spiegel is verder weg dan het lijkt, want je spiegelbeeld zit even ver achter het glas als jij ervoor staat. Sta 50 cm van de badkamerspiegel en je bekijkt je gezicht van ongeveer een meter. De selfie maak je van minder dan de helft daarvan.
Maakt een selfie je neus 30% groter?
Misschien heb je dat ergens gelezen. Het getal bestaat, maar het komt uit een berekening en niet uit foto’s van mensen. Voor een artikel uit 2018 van Rutgers University bouwden onderzoekers een geometrisch model van een gemiddeld hoofd. Met de camera op 30 cm (12 inch) is de neus van het model 30% breder bij mannen en 29% bij vrouwen dan met de camera oneindig ver weg. Het model meet die breedte ten opzichte van het gezicht ter hoogte van de jukbeenderen, en die plaatst het een halve hoofdlengte, ongeveer 10 cm, achter de wenkbrauwen. Het is dus dezelfde rekensom als bij de schuifregelaar, maar met de wenkbrauwen en de jukbeenderen in plaats van het puntje van de neus en de oren.
Toen onderzoekers foto’s van echte mensen opmaten, vielen de getallen kleiner uit, en ze maten andere dingen. In 2022 fotografeerde een team in Dallas 30 vrijwilligers met een telefoon op 30 cm en met een studiocamera op 1,5 m. Op de selfies waren de neuzen 6,4% langer, en de breedte van de neusbasis veranderde niet significant. Een onderzoek uit 2024 onder 12 mensen vond dat het midden van het gezicht op telefoonfoto’s van 30 cm verticaal 12% was uitgerekt, opnieuw vergeleken met foto’s van 1,5 m.
Die veranderingen klinken klein. Ze zijn groot genoeg om herkenning in de weg te zitten. In een experiment uit 2017 bekeken mensen paren foto’s en zeiden ze of op beide dezelfde persoon stond. Waren beide foto’s van dezelfde afstand genomen, dan zagen mensen die de gezichten niet kenden in 97% van de gevallen dat het om dezelfde persoon ging. Was de ene foto van 32 cm genomen en de andere van 2,7 m, dan haalden ze 69%. Mensen die de gezichten kenden, bleven dicht bij de 100%. De camera verschoof, en voor een onbekende werd dezelfde persoon in bijna een derde van de gevallen iemand anders.
3. Een foto is één moment
Het derde verschil is tijd. In de spiegel beweegt je gezicht, en jij bent degene die het beweegt. Je trekt je gezicht in de plooi, kantelt je hoofd naar de hoek die je bevalt, en kijkt. Een foto haalt één moment uit die beweging, en veel van die momenten vallen tussen twee uitdrukkingen in: ogen die half dicht zijn, een mond tussen twee klanken, een blik opzij.

Zes momenten van één pratende persoon. Een camera kan elk ervan vastleggen.
Ziet een willekeurig moment er echt slechter uit dan het bewegende gezicht? In 2012 testten psychologen dat, en ze noemden de uitkomst het frozen face effect, het effect van het bevroren gezicht. Ze namen online video’s van 20 pratende mensen, knipten er 40 fragmenten van twee seconden uit en splitsten die fragmenten in hun 1.200 losse frames. Daarna gaven beoordelaars de fragmenten en de losse frames een score voor hoe flatteus ze waren. In 91% van de vergelijkingen die niet gelijk eindigden, verloor het frame van het fragment waar het uit kwam. Bij een nieuwe groep beoordelaars scoorden dezelfde gezichten op aantrekkelijkheid 4,6 op een schaal van 7 als video en 3,9 als stilstaand beeld.
Twee dingen maken dat dit niet het laatste woord is. Het eerste experiment had maar zeven beoordelaars. En de frames waren willekeurige momenten uit het praten. Toen een ander team video’s van 60 mannen vergeleek met stilstaande beelden die waren uitgekozen omdat ze neutraal en natuurlijk oogden, verschilden de gemiddelde beoordelingen niet significant. Een willekeurig frame ziet er dus meestal slechter uit dan het bewegende gezicht, en een goed gekozen frame hoeft dat niet. Dat is goed nieuws, want kiezen kun je zelf.
Ook zonder beweging kunnen twee foto’s van dezelfde persoon eruitzien als twee mensen. In 2011 verzamelden onderzoekers 40 foto’s van internet, 20 van elk van twee Nederlandse tv-presentatrices, en vroegen ze Britse vrijwilligers die geen van beiden kenden om de foto’s op stapels te sorteren, één stapel per persoon. Het goede antwoord was twee stapels. De mediaan was 7,5, en het meest gegeven antwoord was negen. Nederlandse vrijwilligers die de presentatrices kenden, maakten er meestal twee. Elke losse foto van jou is één trekking uit een spreiding die zo breed is.
4. Je vergelijkt een foto met het gezicht dat je je herinnert
Het laatste verschil zit helemaal niet in de foto. Om te besluiten dat een foto van jou niet klopt, moet je hem ergens mee vergelijken, en dat is het beeld dat je zelf van je gezicht hebt. Er zijn aanwijzingen dat dat beeld licht geflatteerd is.
In 2008 fotografeerden Nicholas Epley en Erin Whitchurch studenten en maakten ze van elke foto een rij versies. Sommige waren in stappen van 10% gemorft richting een samengesteld beeld van aantrekkelijke gezichten, andere richting een onaantrekkelijk gezicht. Later kreeg elke student de rij te zien met de vraag de echte foto aan te wijzen. Gemiddeld kozen ze een versie die naar de aantrekkelijke kant was verschoven, met 6% in het ene experiment en met 12% en 13% in twee andere. Bij het gezicht van een vriend of vriendin deden ze ongeveer hetzelfde, en bij dat van een onbekende was er geen significante verschuiving.
Heb je dit onderzoek ooit aangehaald gezien, dan was dat waarschijnlijk met het getal 20%. Dat was de ene versie die in één experiment de hoogste “dit ben ik”-score kreeg, niet de gemiddelde keuze. Een geregistreerde replicatie van het experiment hebben we ook niet gevonden. De beste steun komt van een onderzoek uit 2019 waarin mensen kozen uit negen versies van hun eigen gezicht, stapsgewijs aantrekkelijker of minder aantrekkelijk gemaakt, en opnieuw een versie kozen die iets aan de aantrekkelijke kant zat.
Een foto die klopt, verliest het dus misschien van een iets knapper gezicht in je hoofd. Dat betekent niet dat elke foto die je niet bevalt klopt. Kun je aanwijzen wat er mis is met een foto, dan zijn deze onderzoeken geen reden om jezelf dat uit het hoofd te praten.
Spiegel of camera: welke van de twee klopt?
Geen van beide. De spiegel toont je gezicht in beweging, met links en rechts verwisseld. Een ongespiegelde foto heeft links en rechts zoals anderen ze zien, en geen beweging. Elk toont het gezicht bovendien vanaf zijn eigen afstand.
Een nuttiger vraag is welk beeld het dichtst komt bij wat een ander ziet. Neem één alledaags geval: iemand die tegenover je aan tafel zit. Die ziet je gezicht ongespiegeld, in beweging, van ongeveer een meter. De tabel legt de gangbare beelden van je gezicht naast die drie dingen. Het gezicht dat je je herinnert ontbreekt, want dat hoort bij jou en bij geen van de beelden.
| Beeld | Links en rechts | Gezien vanaf | Beweging |
|---|---|---|---|
| De spiegel | Links en rechtsGespiegeld | Gezien vanafTwee keer je afstand tot het glas | BewegingBewegend |
| Een selfie op het scherm, vóór je de foto maakt | Links en rechtsGespiegeld | Gezien vanafArmlengte, ongeveer 45 cm | BewegingBewegend |
| De opgeslagen selfie | Links en rechtsInstelling in de camera-app | Gezien vanafArmlengte, ongeveer 45 cm | BewegingEén beeld |
| Een foto die iemand anders maakte | Links en rechtsZoals anderen het zien | Gezien vanafWaar die persoon stond | BewegingEén beeld |
| Je eigen venster in een videogesprek | Links en rechtsGespiegeld, tenzij uitgezet | Gezien vanafWaar de webcam staat | BewegingBewegend |
| Wat de anderen in het gesprek zien | Links en rechtsZoals anderen het zien | Gezien vanafWaar de webcam staat | BewegingBewegend |
| Een video die iemand anders van je maakte | Links en rechtsZoals anderen het zien | Gezien vanafWaar die persoon stond | BewegingBewegend |
| Jij, voor iemand tegenover je aan tafel | Links en rechtsZoals anderen het zien | Gezien vanafOngeveer een meter, en wisselend | BewegingBewegend |
Groen markeert de cellen die overeenkomen met wat de persoon tegenover je aan tafel ziet.
Geen enkele rij is je ware gezicht. De laatste rij is gewoon een alledaags beeld ervan. Een video die iemand anders van ongeveer een meter van je maakt, komt er in alle drie de kolommen mee overeen. De spiegel, op een halve meter, wijkt alleen af in links en rechts. Een opgeslagen selfie wijkt af in afstand en doordat het één beeld is, en ook in links en rechts als je telefoon hem gespiegeld opslaat. De selfie op je scherm, vóór je de foto maakt, wijkt af in links en rechts en in afstand.
Twee rijen hangen af van een instelling, en het loont om te weten hoe die bij jou staat. Een iPhone spiegelt het beeld van de camera aan de voorkant op het scherm en slaat de foto daarna andersom op, tenzij “Spiegel camera aan voorzijde” aanstaat in de camera-instellingen. Op Pixel-telefoons heet dezelfde schakelaar “Selfie opslaan zoals voorbeeld” en op Galaxy-telefoons “Selfies zoals voorbeeld opslaan”. Lijkt een selfie dus om te klappen op het moment dat je hem maakt, dan is dat ook gebeurd. Het scherm liet je de spiegelversie zien en de galerij bewaarde de andere.
Videogesprekken doen hetzelfde met een gewone webcam. De Zoom-instelling “Mijn video spiegelen” verandert alleen je eigen weergave. De desktop-app van Teams spiegelt je eigen video tenzij je dat uitzet, en de instelling verandert niets aan wat anderen te zien krijgen. Meet spiegelt je eigen beeld en laat alle anderen je video ongespiegeld zien.
Wat je kunt veranderen als je een foto maakt
Het gezicht dat je je herinnert kun je niet veranderen, maar de andere drie verschillen heb je zelf in de hand. Dit is voor de keren dat je een foto nodig hebt. Heb je er een paar die je zou gebruiken, stop dan.
- Neem meer afstand. Afstand is het makkelijkst te verhelpen. Zet de telefoon anderhalve meter verderop neer of geef hem aan iemand anders, gebruik de camera aan de achterkant en snijd de foto daarna bij. Bijsnijden kan geen kwaad, want een bijgesneden foto houdt de verhoudingen van de afstand waarop hij is genomen. Hoe je dat opzet, staat in onze gids voor portretfoto’s met je telefoon.
- Maak in één sessie een stuk of twintig foto’s en stop dan. Eén foto is één moment, en volgens het frozen face effect scoort een willekeurig moment meestal lager dan het bewegende gezicht. Met twintig foto’s heb je iets om uit te kiezen. Dat getal is van ons en komt niet uit een onderzoek.
- Weet hoe je telefoon selfies opslaat. Slaat hij selfies op zoals je ze op het scherm zag, dan is elke selfie die je verstuurt de spiegelversie. Het is de versie die jij gewend bent, maar mensen die je kennen zien je erop andersom dan ze gewend zijn, en alle tekst achter je staat in spiegelbeeld.
Wie moet je foto kiezen?
Er is een tweede reeks onderzoeken waarin het woord spiegel niet voorkomt. Die stelde een simpele vraag: wie kiest betere foto’s van iemand, de persoon zelf of een onbekende?
In het eerste onderzoek, van de University of New South Wales, rangschikten studenten hun eigen Facebook-foto’s op hoe goed elke foto op hen leek. Onbekenden die de student maar kort hadden gezien, rangschikten dezelfde foto’s. Daarna probeerde een derde groep de hoogst gerangschikte foto’s aan de persoon te koppelen. Dat lukte beter met de keuzes van de onbekenden dan met die van de studenten zelf, en nog beter met het gemiddelde van de rangschikkingen van meerdere onbekenden.
Het tweede ging over indrukken en niet over gelijkenis. Daarin leverden 102 studenten elk twaalf foto’s aan en gaven ze aan hoe waarschijnlijk het was dat ze elke foto zouden gebruiken op een sociaal profiel, een datingprofiel en een zakelijk profiel. Een onbekende deed hetzelfde voor hen. Enkele honderden online beoordelaars gaven de gekozen foto’s daarna een score. De keuzes van de onbekenden maakten de betere eerste indruk. De beoordelaars vonden de mensen op die foto’s betrouwbaarder en competenter. Bij aantrekkelijkheid was het verschil niet significant.
Een derde onderzoek, uit Toronto, vond een verwant verschil. Mensen die vaak selfies maken, beoordeelden hun eigen selfie hoger dan een foto die een onderzoeker van hen maakte. Buitenstaanders deden dat niet.
Waarom zou een onbekende beter kiezen? Dat zeggen de onderzoeken niet, en de vier verschillen hebben ze niet getest. Die zijn één plausibele verklaring. Je legt je eigen foto naast een gezicht dat gespiegeld is, beweegt, van een andere afstand wordt gezien en in je herinnering iets knapper is, en een onbekende heeft daar geen last van. Wat de onderzoeken wel laten zien, is beperkter. Waar onbekenden de foto beoordeelden, deed de keuze van iemand anders het beter dan die van de persoon zelf.
Zo zouden wij dat gebruiken. Het gaat verder dan wat er gemeten is.
- Bepaal waar de foto voor is. Herkend worden en een eerste indruk maken zijn verschillende taken. In het tweede onderzoek kozen mensen verschillende foto’s voor verschillende soorten profielen.
- Maak een voorselectie van de foto’s die je wilt gebruiken. Jij houdt het vetorecht.
- Vraag het aan twee of drie mensen. In het eerste onderzoek waren mensen het weinig eens over welke foto het best leek, dus één mening is niet genoeg. Gaat het om gelijkenis, vraag het dan aan mensen die je hebben gezien. Gaat het om een eerste indruk, vraag het dan aan mensen die je niet kennen, want die staan dichter bij het publiek.
- Vraag naar de taak. “Welke van deze lijkt het meest op mij?” of “Bij welke van deze zou je met me willen werken?” levert een bruikbaarder antwoord op dan “Welke is de beste?”
Wat de gekozen foto op miniatuurformaat moet doen, staat in onze gids voor de LinkedIn-profielfoto.
Waar AI-portretfoto’s in beeld komen
Wij maken AI-portretfoto’s van selfies, dus dit alles geldt ook voor ons eigen product. Zegt een klant “het lijkt niet op mij”, dan zijn er twee mogelijke oorzaken, en die moet je uit elkaar houden.
De eerste is alles wat hierboven staat. Een portretfoto is één beeld. Bij de zeven paren van selfie en portretfoto die we voor dit artikel hebben bekeken, kwam geen enkele portretfoto er gespiegeld uit. Zeven paren zijn geen garantie, maar waar dat opgaat, toont een portretfoto die van ongespiegelde selfies is gemaakt je gezicht in de richting die je minder gewend bent.
De tweede oorzaak is het model. Een gegenereerde foto kan misgaan op een manier waarop een spiegel of camera dat niet kan. Het beeldmodel kan het gezicht veranderen. Het kan een kaak hoekiger maken, een neus rechter of een gezicht een aantal jaar jonger, en wat eruit komt is een flatteuze foto van iemand anders. Dat noemen we verschoven gelijkenis, en het is een fout in het beeld.
Beide kunnen in dezelfde foto zitten, en je kunt ze niet altijd uit elkaar halen. Bij de eerste helpt een tweede mening. Iemand die je kent, kan zeggen of je het bent op de foto, al sluit een ja de verschuiving niet uit. Wil je verschuiving opsporen, vergelijk de portretfoto dan met meer dan één foto van jezelf, en houd rekening met wat afstand, hoek en licht met een kaak of een neus doen. Camera-afstand verplaatst geen moedervlek en haalt geen tien jaar van een gezicht af.
En je hoeft niets te bewijzen om een portretfoto af te wijzen. Lijkt hij volgens jou niet op jou, dan is dat reden genoeg om hem niet te gebruiken.

Een selfie en een portretfoto die Close Enough ervan genereerde. In dit paar zijn de kleren, het licht en de achtergrond nieuw, valt het haar naar dezelfde kant en zitten de moedervlekken aan dezelfde kanten van het gezicht.
Dit doen we er zelf aan. Bij betaalde bestellingen waarschuwt onze uploadcontrole als een gezicht breder is dan 55% van de korte zijde van de foto, of hoger dan 80% daarvan, met de melding “Je gezicht zit te dicht op de camera.” De controle meet de kadrering en niet de afstand, en je kunt de waarschuwing negeren. Een bestelling levert 24 portretfoto’s op, dus er is ruimte om er een paar af te wijzen. En we betalen een bestelling terug als drie dingen kloppen: de resultaten lijken niet op je, geen van de 24 is bruikbaar, en de selfies voldeden aan de instructies. Mail ons binnen 14 dagen na aankoop.
Wat dit artikel je niet kan vertellen
- Hoe zwaar elk verschil weegt. Geen van de onderzoeken hier haalt de vier uit elkaar. Elk keek naar één ervan, bij andere mensen, met een andere taak.
- Of de psychologie voor iedereen opgaat. De meetkunde geldt voor elke camera. De bevindingen over voorkeur, geheugen en fotokeuze komen meestal uit onderzoeken met elk enkele tientallen studenten. Het onderzoek uit 1977 fotografeerde alleen vrouwen, en voor een aantal bevindingen vonden we geen onafhankelijke replicatie.
- Je eigen verhoudingen. De schuifregelaar gebruikt één gescand hoofd, geschaald naar een hoofdhoogte van 23 cm. Dat van jou is een ander hoofd.
- De grootte van één uitkomst. Van het eerste onderzoek uit New South Wales konden we alleen het gepubliceerde abstract lezen, en dat geeft de richting van het effect en geen getal. Onze beschrijving van de opzet komt uit de samenvatting van de universiteit.
- Waar wij staan. Wij verkopen portretfoto’s, en “vraag een tweede mening over of het op je lijkt” is een handige conclusie voor een bedrijf waarvan de klanten soms zeggen van niet.
Drie dingen die “deze foto klopt niet” kan betekenen
Als een foto van jou niet lijkt te kloppen, is het dus een van drie dingen.
Het kan een onbekend beeld van je gezicht zijn: ongespiegeld, van een andere afstand, vastgelegd op een willekeurig moment. Dat is het werk van de vier verschillen, en het valt vooral jou zelf op.
Het beeld kan je gezicht hebben veranderd. Een gegenereerde foto kan dat en een camera niet. Dat is een fout in het beeld, en je kunt het afwijzen zonder iets te bewijzen.
Of de foto klopt en is toch de verkeerde voor zijn taak. Dat is het geval waarin, in twee onderzoeken, de keuze van iemand anders het beter deed dan die van de persoon zelf. Vraag het iemand.
Veelgestelde vragen
Wat klopt beter, de spiegel of de camera?
Geen van beide. Een spiegel verwisselt links en rechts en toont je gezicht vanaf twee keer je afstand tot het glas. Een camera houdt links en rechts zoals anderen ze zien, tenzij hij selfies gespiegeld opslaat, en toont het gezicht vanaf de plek waar de camera was. Een ongespiegelde foto van ongeveer een meter komt dicht bij wat iemand aan de overkant van de tafel ziet.
Zien anderen mij zoals het inverted-filter me laat zien?
Ja, anderen zien de richting die het “inverted”-filter toont, en dat is altijd zo geweest. Het filter voegt geen asymmetrie toe. Het toont je gezicht in de richting die je niet gewend bent. In een experiment uit 2021 keken 30 mensen in een gewone spiegel en in een spiegel die niet omkeert, en 73% noemde het eigen gezicht in de tweede minder symmetrisch. Het was hetzelfde gezicht.
Waarom lijkt mijn gezicht scheef op foto’s?
Elk gezicht is een beetje asymmetrisch. In het 3D-onderzoek onder 100 gezonde vrijwilligers was het gemiddelde verschil tussen een gezicht en zijn spiegelbeeld 0,8 mm, gemeten als kwadratisch gemiddelde. Een gemiddelde zegt niet hoeveel dat van jou afwijkt. Een foto toont dezelfde asymmetrie als een spiegel, aan de andere kant. Lijkt je gezicht alleen op foto’s of in het inverted-filter scheef, dan is de ongewone richting één verklaring.
Welke camera laat zien hoe anderen mij zien, die aan de voorkant of die aan de achterkant?
De camera aan de achterkant, en de camera aan de voorkant als de foto’s niet gespiegeld worden opgeslagen. Afstand telt ook mee. De camera aan de achterkant is vaak verder weg, omdat iemand anders de telefoon vasthoudt.
Als ik er slecht uitzie op foto’s, zie ik er dan in het echt ook slecht uit?
Dat kun je uit een slechte foto niet afleiden. Een foto is één moment van één afstand in één licht, en in één experiment scoorden willekeurige stilstaande beelden lager dan hetzelfde gezicht in beweging. De onderzoeken hier beoordeelden foto’s en fragmenten van andere mensen, en geen ervan kan zeggen hoe één bepaald persoon eruitziet. De mensen om je heen zien een bewegend gezicht.
Waarom zie ik er slecht uit op foto’s die anderen maken?
Foto’s die iemand anders maakt zijn meestal ongespiegeld, dus ze tonen de richting die je het minst gewend bent. Iemand anders kiest het moment, en niemand zet het licht of de hoek voor je goed. Licht van boven maakt de schaduwen onder de ogen dieper, en een camera onder ooghoogte toont meer van de kin. De afstand werkt vaak wel mee. Van een paar meter zijn de verhoudingen die van een portret.
Waarom lijkt mijn neus groot op selfies?
Omdat de telefoon dichtbij is. Op de hoofdscan hierboven tekent een camera op 30 cm de oren op 73% van de schaal van het puntje van de neus, dus de neus lijkt groot ernaast. Van 2 m zitten de oren op 95%. Houd de telefoon verder weg, of gebruik de camera aan de achterkant vanaf een afstand en snijd de foto bij.
Waarom zie ik er anders uit op Zoom en in andere videogesprekken?
Je eigen venster is meestal gespiegeld, de webcam staat vaak dichterbij dan een persoon zou zitten, en een laptopcamera kijkt van onder ooghoogte omhoog. De anderen in het gesprek krijgen dezelfde afstand en hoek, ongespiegeld.
Kan iemand aantrekkelijk zijn maar niet fotogeniek?
Ja. Een weinig flatteus stilstaand beeld zegt niet hoe een gezicht er in beweging uitziet. Beoordelaars gaven willekeurige frames een lagere score dan het fragment waar ze uit kwamen. In een onderzoek met video’s van 60 mannen kozen de onderzoekers stilstaande beelden die neutraal oogden, en die scoorden niet significant anders dan de video’s.
Hoe kan ik zien hoe ik er voor anderen uitzie?
Een korte video waarin je praat, door iemand anders gefilmd van ongeveer een meter en rond ooghoogte, komt in de buurt. Hij toont één gezichtspunt op één dag.










