Ta sama kobieta dwa razy. Po lewej, w lustrze ściennym w białej ramie, jej włosy są zaczesane na prawą stronę kadru. Po prawej ekran telefonu pokazuje ten sam obraz odwrócony.
  • Jak to działa
  • Selfie

Dlaczego na zdjęciach wyglądasz inaczej niż w lustrze

W lustrze twarz wygląda dobrze, a na zdjęciu z tego samego wieczoru coś jest nie tak. Różnice są cztery: zdjęcie pokazuje twarz z zamienionymi stronami, z innej odległości i zatrzymaną w jednej chwili, a Ty porównujesz je z twarzą, którą pamiętasz.

1. Lustro zamienia lewą stronę z prawą

Własną twarz znasz głównie z luster. Wszyscy inni znają ją z drugiej strony stołu, czyli odwrotnie. Pieprzyk, który w Twoim lustrze jest po lewej stronie twarzy, na twarzy oglądanej przez znajomych jest po prawej. Zdjęcie pokazuje Ci ich wersję.

Nie miałoby to znaczenia, gdyby twarze były symetryczne. Są prawie symetryczne, ale nigdy dokładnie: jedna brew jest odrobinę wyżej albo uśmiech ucieka w jedną stronę. Badanie z 2014 roku zmierzyło tę różnicę. Badacze zeskanowali trójwymiarowo 100 zdrowych ochotników, odbili każdy skan lustrzanie i nałożyli go na oryginał. Obie powierzchnie rozmijały się średnio o 0,8 mm.

Niecały milimetr to z pozoru nic. Ale tę twarz oglądasz codziennie przez całe życie i wiesz, która brew jest wyżej. Na zdjęciu jest po drugiej stronie. Twarz nie zrobiła się bardziej krzywa, bo odwrócenie przenosi drobne różnice na drugą stronę i żadnych nie dodaje. Zrobiła się nieznajoma, a przy własnej twarzy „nieznajome” łatwo wziąć za „coś jest nie tak”.

Ktoś obcy nie ma tego problemu. Nie zna Twojej twarzy, więc zdjęcie i jego lustrzane odbicie to dla niego dwie zwyczajne twarze. Możesz to sprawdzić od strony obcego: poniżej jest osiem twarzy, których nie znasz, każda pokazana dwa razy.

 

Rozpoznaj lustrzane odbicie

8 twarzy, każda pokazana dwa razy. Jedna kopia jest odwrócona. Wskaż oryginał.

Osiem selfie z naszego zestawu przykładów. „Oryginał” oznacza plik w zapisanej postaci, a druga kopia to jego odbicie lustrzane.

Jeśli Twoje odpowiedzi były głównie zgadywaniem, tak właśnie miało być. Przy obcej twarzy oryginału od lustrzanego odbicia nie odróżnia prawie nic albo zupełnie nic, a obie wersje wyglądają jak zwyczajne twarze.

Z własną twarzą jest inaczej i psychologowie badają to od 1977 roku. Trzech badaczy sfotografowało wtedy studentki w Milwaukee i z każdego negatywu zrobiło dwie odbitki, jedną normalną i jedną odwróconą. Potem każdą kobietę zapytano, która odbitka podoba jej się bardziej. Mniej więcej dwie trzecie wybrały odwróconą, czyli twarz ze swojego lustra. W jednym badaniu było to 21 z 33 kobiet, w drugim 20 z 28.

Zwykle opowiada się też, że ich znajomi woleli prawdziwą odbitkę. Ta połowa jest słabiej udokumentowana. Znajomi i partnerzy rzeczywiście skłaniali się ku prawdziwej odbitce, ale gdy zapytano ich o to po raz pierwszy, żaden z dwóch wyników nie był istotny statystycznie. Obie połowy udało się wykazać dopiero w badaniu z 2010 roku. Spośród 38 dorosłych 27 wolało własne odbicie lustrzane, a co najmniej 29 wolało prawdziwy obraz współpracowników, z którymi pracowali od roku lub dłużej. Osoby, które tych twarzy nie znały, nie wykazały istotnej preferencji, czyli były w tej samej sytuacji co Ty w teście powyżej.

To tendencja, a nie prawo. W badaniu z 2023 roku 198 studentów wybierało między oryginalnym a odwróconym zdjęciem samych siebie. Przy zwykłym zdjęciu en face 59% wolało oryginał, a 35% wersję odwróconą.

Na tym samym polega cała sztuczka filtra „Inverted” na TikToku. Filtr odwraca lustrzany podgląd z przedniego aparatu z powrotem do postaci, w jakiej widzą Cię inni. Jeśli Twoja twarz wygląda w nim krzywo, nie zmieniło się nic poza stroną, po której wszystko się znajduje. Ludzie, którzy Cię znają, oglądają tę wersję od lat.

2. Selfie powstaje zwykle bliżej twarzy niż odbicie w lustrze

Druga różnica to odległość, która zmienia kształt twarzy na zdjęciu.

Aparat rysuje rzeczy tym mniejsze, im dalej się znajdują. Dwa razy dalej, dwa razy mniejsze. Dotyczy to także samej twarzy, bo czubek nosa jest punktem najbliższym obiektywu, a uszy najdalszym. Z drugiego końca pokoju odstęp między nimi prawie nie ma znaczenia. Z odległości wyciągniętej ręki to mniej więcej jedna czwarta odległości od nosa, więc aparat rysuje nos wyraźnie większy niż uszy. Przesuń suwak i obserwuj uszy.

Skan 3D głowy mężczyzny, wyrenderowany z odległości 45 cm
Od obiektywu do nosa
45 cm
Od obiektywu do uszu
56 cm
Skala uszu względem nosa
80%

Skan 3D prawdziwej głowy, przeskalowany do wysokości głowy 23 cm i sfotografowany wirtualną kamerą otworkową z jedenastu odległości. Każdy kadr pokazuje ten sam kwadrat 31 cm wokół twarzy, tak jak fotograf wypełnia kadr z dowolnej odległości. Na skanie mężczyzna ma zamknięte oczy. Skan głowy: Lee Perry-Smith, CC BY 3.0.

Rachunek stojący za suwakiem jest krótki. Na tym skanie uszy są około 11 cm za czubkiem nosa. Ustaw obiektyw 30 cm od nosa, a uszy znajdą się 41 cm od niego, więc aparat narysuje je w skali 73% względem nosa. Odsuń się na 2 m, a wyjdzie 200 do 211 i uszy będą w skali 95%.

W tym rachunku nigdzie nie ma obiektywu. Dłuższy obiektyw nie zmienia perspektywy. Pozwala fotografowi stanąć dwa metry od modela i mimo to wypełnić kadr, a całą robotę wykonuje odległość. Dlatego poradniki portretowe zalecają dłuższy obiektyw i odległość 1,8–2,4 m (sześć do ośmiu stóp). Obiektywy i oprogramowanie telefonów zmieniają zdjęcia także na inne sposoby, ale perspektywa zależy wyłącznie od odległości.

Gdzie więc na tym suwaku leżą selfie i lustro? Badacze, którzy rejestrowali ruchy 58 osób robiących selfie, ustalili, że mediana odległości telefonu od nosa wynosiła 43–45 cm. Lustro jest dalej, niż się wydaje, bo Twoje odbicie znajduje się tak daleko za szkłem, jak Ty przed nim. Stań 50 cm od lustra w łazience, a oglądasz swoją twarz z mniej więcej metra. Selfie powstaje z odległości ponad dwa razy mniejszej.

Czy selfie powiększa nos o 30%?

Być może znasz to twierdzenie. Liczba jest prawdziwa, ale pochodzi z obliczeń, a nie ze zdjęć ludzi. Na potrzeby pracy z 2018 roku z Uniwersytetu Rutgersa badacze zbudowali geometryczny model przeciętnej głowy. Gdy aparat jest w odległości 30 cm (12 cali), nos modelu jest szerszy o 30% u mężczyzn i o 29% u kobiet niż wtedy, gdy aparat jest nieskończenie daleko. Model mierzy tę szerokość względem twarzy na wysokości kości policzkowych, które umieszcza pół długości głowy, czyli około 10 cm, za linią brwi. To ten sam rachunek co w suwaku, tylko dla linii brwi i kości policzkowych zamiast czubka nosa i uszu.

Gdy badacze mierzyli zdjęcia prawdziwych ludzi, liczby były mniejsze, a mierzono co innego. W 2022 roku zespół z Dallas sfotografował 30 ochotników telefonem z 30 cm i aparatem studyjnym z 1,5 m. Na selfie nosy były o 6,4% dłuższe, a szerokość u podstawy nosa nie zmieniła się istotnie. Badanie z 2024 roku na 12 osobach wykazało, że na zdjęciach z telefonu z 30 cm środkowa część twarzy była rozciągnięta w pionie o 12%, znów w porównaniu ze zdjęciami z 1,5 m.

Te zmiany wydają się małe. Wystarczają jednak, żeby utrudnić rozpoznanie człowieka. W eksperymencie z 2017 roku uczestnicy oglądali pary zdjęć i mówili, czy oba przedstawiają tę samą osobę. Gdy oba zdjęcia zrobiono z tej samej odległości, osoby nieznające tych twarzy trafnie oceniały pary z tą samą osobą w 97% przypadków. Gdy jedno zdjęcie zrobiono z 32 cm, a drugie z 2,7 m, trafiały w 69%. Osoby, które te twarze znały, utrzymały wynik bliski 100%. Przesunął się aparat, a dla kogoś obcego ta sama osoba prawie w jednej trzeciej przypadków stawała się kimś innym.

3. Zdjęcie to jedna chwila

Trzecia różnica to czas. W lustrze Twoja twarz się rusza i to Ty nią poruszasz. Układasz minę, przechylasz głowę pod kątem, który lubisz, i patrzysz. Zdjęcie wyjmuje z tego ruchu jedną chwilę, a wiele takich chwil wypada między jedną miną a drugą: półprzymknięte powieki, usta między dwiema głoskami, spojrzenie w bok.

Sześć kadrów tej samej kobiety w trakcie rozmowy: półprzymknięte powieki, usta wysunięte do przodu w połowie słowa, uniesione brwi i otwarte usta, spojrzenie w bok, śmiech z zaciśniętymi powiekami oraz spokojny uśmiech z zamkniętymi ustami

Sześć chwil z rozmowy jednej osoby. Aparat może złapać każdą z nich.

Czy przypadkowa chwila naprawdę wygląda gorzej niż twarz w ruchu? W 2012 roku psychologowie to sprawdzili i nazwali wynik efektem zamrożonej twarzy (frozen face effect). Wzięli z internetu nagrania 20 mówiących osób, wycięli z nich 40 dwusekundowych klipów i rozłożyli klipy na 1200 pojedynczych klatek. Następnie oceniający punktowali klipy i pojedyncze klatki za to, jak korzystnie wygląda na nich twarz. W 91% porównań, które nie skończyły się remisem, klatka przegrywała z klipem, z którego pochodziła. W ocenie nowej grupy te same twarze dostały za atrakcyjność 4,6 na 7 jako wideo i 3,9 jako nieruchome kadry.

Dwie rzeczy nie pozwalają uznać sprawy za zamkniętą. W pierwszym eksperymencie oceniało tylko siedem osób. A klatki były przypadkowymi momentami mówienia. Gdy inny zespół porównał nagrania 60 mężczyzn z kadrami dobranymi tak, żeby wyglądały neutralnie i naturalnie, średnie oceny nie różniły się istotnie. Przypadkowa klatka zwykle wygląda więc gorzej niż twarz w ruchu, a dobrze wybrana nie musi. To dobra wiadomość, bo wybierać możesz.

Nawet bez ruchu dwa zdjęcia tej samej osoby mogą wyglądać jak zdjęcia dwóch osób. W 2011 roku badacze zebrali z sieci 40 zdjęć, po 20 dla każdej z dwóch osób prowadzących programy w holenderskiej telewizji, i poprosili brytyjskich ochotników, którzy nie znali żadnej z nich, o posortowanie zdjęć na stosy, po jednym na osobę. Prawidłowa odpowiedź to dwa stosy. Mediana wyniosła 7,5, a najczęstsza odpowiedź to dziewięć. Holenderscy ochotnicy, którzy obie te osoby znali, układali przeważnie dwa. Każde Twoje zdjęcie to jedno losowanie z równie szerokiego rozrzutu.

4. Porównujesz zdjęcie z twarzą, którą pamiętasz

Ostatniej różnicy w ogóle nie ma na zdjęciu. Żeby uznać, że Twoje zdjęcie wygląda źle, trzeba je z czymś porównać, a tym czymś jest Twoje własne wyobrażenie o swojej twarzy. Są dowody, że to wyobrażenie jest lekko pochlebne.

W 2008 roku Nicholas Epley i Erin Whitchurch sfotografowali studentów i z każdego zdjęcia zrobili szereg wersji. Część przekształcano krokami co 10% w stronę twarzy złożonej z wielu atrakcyjnych twarzy, a część w stronę twarzy nieatrakcyjnej. Później każdy student oglądał taki szereg i próbował wskazać prawdziwe zdjęcie. Średnio wybierali wersję przesuniętą w stronę atrakcyjnego końca: o 6% w jednym eksperymencie oraz o 12% i 13% w dwóch kolejnych. Z twarzą przyjaciela robili podobnie, a przy twarzy obcej osoby istotnego przesunięcia nie było.

Jeśli znasz to badanie z cytatów, to pewnie z liczbą 20%. To była jedna wersja, która w jednym eksperymencie dostała najwyższą ocenę „to ja”, a nie średni wybór. Nie znaleźliśmy też zarejestrowanej replikacji tego eksperymentu. Najbliższym potwierdzeniem jest badanie z 2019 roku, w którym ludzie wybierali spośród dziewięciu wersji własnej twarzy, stopniowo upiększanej lub oszpecanej, i znów wskazywali wersję nieco po atrakcyjnej stronie.

Wierne zdjęcie może więc przegrywać z nieco ładniejszą twarzą w Twojej głowie. Nie znaczy to, że każde zdjęcie, które Ci się nie podoba, jest wierne. Jeśli potrafisz wskazać, co na zdjęciu jest nie tak, te badania nie są powodem, żeby sobie to wyperswadować.

Lustro czy aparat: co pokazuje Cię wierniej?

Ani jedno, ani drugie. Lustro pokazuje Twoją twarz w ruchu, z zamienionymi stronami. Nieodwrócone zdjęcie ma lewą i prawą stronę tak, jak widzą je inni, i nie ma ruchu. Jedno i drugie pokazuje też twarz z własnej odległości.

Bardziej przydatne pytanie brzmi: który widok jest najbliższy temu, co widzi druga osoba? Weźmy jeden zwyczajny przypadek: ktoś siedzi naprzeciwko Ciebie przy stole. Widzi Twoją twarz nieodwróconą, w ruchu, z mniej więcej metra. Tabela zestawia typowe widoki Twojej twarzy z tymi trzema cechami. Twarz, którą pamiętasz, została pominięta, bo należy do Ciebie, a nie do któregokolwiek z widoków.

LustroLewa i prawa stronaOdbicie lustrzaneZ jakiej odległościDwukrotność Twojej odległości od szkłaRuchW ruchu
Selfie na ekranie, przed naciśnięciem migawkiLewa i prawa stronaOdbicie lustrzaneZ jakiej odległościWyciągnięta ręka, około 45 cmRuchW ruchu
Zapisane selfieLewa i prawa stronaUstawiane w aplikacji aparatuZ jakiej odległościWyciągnięta ręka, około 45 cmRuchJedna klatka
Zdjęcie zrobione przez kogoś innegoLewa i prawa stronaTak, jak widzą inniZ jakiej odległościTam, gdzie stała ta osobaRuchJedna klatka
Twój własny kafelek w rozmowie wideoLewa i prawa stronaOdbicie lustrzane, o ile go nie wyłączyszZ jakiej odległościTam, gdzie jest kamerkaRuchW ruchu
To, co widzą pozostali uczestnicy rozmowyLewa i prawa stronaTak, jak widzą inniZ jakiej odległościTam, gdzie jest kamerkaRuchW ruchu
Wideo, które nagrał Ci ktoś innyLewa i prawa stronaTak, jak widzą inniZ jakiej odległościTam, gdzie stała ta osobaRuchW ruchu
Ty w oczach osoby po drugiej stronie stołuLewa i prawa stronaTak, jak widzą inniZ jakiej odległościOkoło metra, zmiennaRuchW ruchu

Na zielono zaznaczono komórki zgodne z tym, co widzi osoba po drugiej stronie stołu.

Żaden wiersz nie jest Twoją prawdziwą twarzą. Ostatni to po prostu jej codzienny widok. Wideo nagrane przez kogoś innego z mniej więcej metra zgadza się z nim we wszystkich trzech kolumnach. Lustro, gdy stoisz pół metra od niego, różni się tylko lewą i prawą stroną. Zapisane selfie różni się odległością i tym, że jest pojedynczą klatką, a także lewą i prawą stroną, jeśli Twój telefon zapisuje je w odbiciu lustrzanym. Podgląd selfie na ekranie różni się lewą i prawą stroną oraz odległością.

Dwa wiersze zależą od ustawienia i warto wiedzieć, jak jest ono ustawione u Ciebie. iPhone pokazuje podgląd z przedniego aparatu w odbiciu lustrzanym, a potem zapisuje zdjęcie odwrotnie, chyba że w ustawieniach aparatu włączone jest „Odbicie lustrzane”. W telefonach Pixel ten sam przełącznik nazywa się „Zapisuj selfie jak na podglądzie”, a w telefonach Galaxy znajdziesz go w ustawieniach aparatu, na przykład pod nazwą „Zapisuj autoportr. jako podgląd”. Jeśli więc selfie zdaje się odwracać w chwili, gdy je robisz, to tak właśnie jest. Ekran pokazał Ci wersję lustrzaną, a w galerii została ta druga.

Rozmowy wideo robią to samo ze zwykłą kamerką internetową. W Zoomie ustawienie „Mirror my video” (odbicie lustrzane mojego wideo) zmienia tylko Twój własny widok. Aplikacja Teams na komputer pokazuje Ci Twoje wideo w odbiciu lustrzanym, dopóki tego nie wyłączysz, a to ustawienie nie zmienia tego, co dostają inni. Meet pokazuje Ci Twój podgląd w odbiciu lustrzanym, a wszystkim pozostałym wideo nieodwrócone.

Co zmienić, gdy robisz zdjęcie

Twarzy, którą pamiętasz, nie zmienisz, ale trzy pozostałe różnice są w Twoich rękach. To rady na sytuacje, w których potrzebujesz zdjęcia. Gdy masz już kilka takich, których możesz użyć, przestań.

  • Odsuń się. Odległość najłatwiej poprawić. Oprzyj telefon półtora metra od siebie albo daj go komuś do ręki, użyj tylnego aparatu, a potem przytnij zdjęcie. Przycinanie jest bezpieczne, bo przycięte zdjęcie zachowuje proporcje odległości, z której je zrobiono. Jak to ustawić, opisuje nasz poradnik o zdjęciu telefonem.
  • Zrób około dwudziestu ujęć za jednym podejściem i na tym poprzestań. Jedno ujęcie to jedna chwila, a efekt zamrożonej twarzy mówi, że przypadkowa chwila zwykle wypada gorzej niż twarz w ruchu. Dwadzieścia ujęć daje Ci z czego wybierać. Ta liczba jest nasza, nie z badania.
  • Sprawdź, jak zapisuje Twój telefon. Jeśli zapisuje selfie tak jak na podglądzie, każde selfie, które wysyłasz, to wersja lustrzana. To ta, którą znasz, ale ludzie, którzy Cię znają, widzą ją odwrotnie niż zwykle, a wszelkie napisy za Tobą wychodzą odwrócone.

Kto powinien wybrać Twoje zdjęcie?

Jest też druga grupa badań, w której o lustrach nie ma ani słowa. Postawiono w nich proste pytanie: kto lepiej wybiera zdjęcia danej osoby, ona sama czy ktoś obcy?

W pierwszym badaniu, z Uniwersytetu Nowej Południowej Walii, studenci uszeregowali własne zdjęcia z Facebooka według tego, jak bardzo każde jest do nich podobne. Te same zdjęcia uszeregowali obcy ludzie, którzy widzieli danego studenta tylko przez chwilę. Potem trzecia grupa próbowała dopasować najwyżej ocenione zdjęcia do osoby. Szło jej lepiej ze zdjęciami wybranymi przez obcych niż z wybranymi przez samych studentów, a jeszcze lepiej, gdy uśredniono rankingi kilku obcych osób.

Drugie dotyczyło wrażenia, a nie podobieństwa. 102 studentów dało po dwanaście zdjęć i oceniło, na ile prawdopodobne jest, że użyliby każdego z nich w profilu społecznościowym, randkowym i zawodowym. Ktoś obcy zrobił dla nich to samo. Następnie kilkuset internetowych oceniających punktowało wybrane zdjęcia. Wybory obcych robiły lepsze pierwsze wrażenie. Oceniający uznawali osoby na tych zdjęciach za bardziej godne zaufania i bardziej kompetentne. Pod względem atrakcyjności różnica nie była istotna.

Trzecie badanie, z Toronto, wykazało pokrewną rozbieżność. Osoby często robiące selfie oceniały własne selfie wyżej niż zdjęcie, które zrobił im eksperymentator. Oceniający z zewnątrz tak nie uważali.

Dlaczego ktoś obcy miałby wybierać lepiej? Badania tego nie mówią i nie testowały czterech różnic. Te różnice to jeden z prawdopodobnych powodów. Własne zdjęcie oceniasz na tle twarzy, która jest lustrzana, ruchoma, oglądana z innej odległości i zapamiętana jako nieco ładniejsza, a komuś obcemu nic z tego nie przeszkadza. Same badania pokazują mniej. Gdy zdjęcie mają oceniać obcy, cudzy wybór wypadał lepiej niż wybór właściciela.

Oto jak my byśmy z tego skorzystali. To wykracza poza to, co zmierzono.

  1. Ustal, do czego ma służyć zdjęcie. Rozpoznawalność i pierwsze wrażenie to dwa różne zadania. W drugim badaniu ludzie wybierali różne zdjęcia do różnych rodzajów profilu.
  2. Odłóż te, których zgadzasz się użyć. Prawo weta zostaje przy Tobie.
  3. Zapytaj dwie lub trzy osoby. W pierwszym badaniu ludzie słabo zgadzali się co do tego, które zdjęcie jest najbardziej podobne, więc jedna opinia to za mało. O podobieństwo pytaj ludzi, którzy Cię widzieli. O pierwsze wrażenie pytaj ludzi, którzy Cię nie znają, bo im bliżej do odbiorców.
  4. Pytaj o zadanie. „Na którym z tych zdjęć najbardziej wyglądam jak ja?” albo „Które z tych zdjęć zachęca do współpracy ze mną?” da bardziej przydatną odpowiedź niż „Które jest najlepsze?”.

Co wybrane zdjęcie musi robić w rozmiarze miniaturki, opisuje nasz poradnik o zdjęciu profilowym na LinkedIn.

Co z tym mają wspólnego zdjęcia AI

Robimy zdjęcia biznesowe AI z selfie, więc wszystko to dotyczy naszego własnego produktu. Gdy klient mówi „to nie wygląda jak ja”, możliwe przyczyny są dwie i trzeba je rozróżnić.

Pierwsza to wszystko, co powyżej. Zdjęcie biznesowe to pojedyncza klatka. W siedmiu parach selfie i zdjęcia AI, które sprawdziliśmy na potrzeby tego wpisu, żadne nie wyszło odwrócone. Siedem par to nie gwarancja, ale tam, gdzie to się potwierdza, zdjęcie zrobione z nieodwróconych selfie pokazuje Twoją twarz w tej wersji, którą znasz słabiej.

Druga przyczyna to model. Wygenerowane zdjęcie może się zepsuć w sposób niedostępny dla lustra i aparatu. Model graficzny może zmienić twarz. Może zrobić szczękę bardziej kanciastą, nos prostszy albo odjąć twarzy kilka lat, a wynikiem jest pochlebne zdjęcie kogoś innego. Nazywamy to dryfem podobieństwa i jest to wada obrazu.

Jedno i drugie może wystąpić na tym samym zdjęciu i nie zawsze da się je rozdzielić. Przy pierwszym pomaga druga opinia. Ktoś, kto Cię zna, może powiedzieć, czy widzi na zdjęciu Ciebie, choć jego „tak” nie wyklucza dryfu. Żeby poszukać dryfu, porównaj zdjęcie AI z więcej niż jednym swoim zdjęciem i weź poprawkę na to, co odległość, kąt i światło robią ze szczęką czy nosem. Odległość aparatu nie przesuwa pieprzyka ani nie odejmuje twarzy dziesięciu lat.

Nie musisz też niczego udowadniać, żeby odrzucić zdjęcie. Jeśli w Twoich oczach nie wygląda jak Ty, to wystarczający powód, żeby go nie używać.

Zdjęcie biznesowe AI wygenerowane z tego selfie: ta sama kobieta w granatowej marynarce i kremowej bluzce na kremowym tle studyjnym, włosy zaczesane na tę samą stronę

Selfie i zdjęcie biznesowe, które wygenerował z niego Close Enough. W tej parze ubranie, światło i tło są nowe, włosy układają się na tę samą stronę, a pieprzyki są po tych samych stronach twarzy.

Oto co robimy z tym po swojej stronie. W płatnych zamówieniach kontrola przesyłanych zdjęć ostrzega, gdy twarz jest szersza niż 55% krótszego boku zdjęcia albo wyższa niż 80% tego boku. Komunikat brzmi „Twoja twarz jest zbyt blisko aparatu”. Kontrola mierzy kadr, a nie odległość, i możesz to ostrzeżenie pominąć. Zamówienie daje 24 zdjęcia, więc jest z czego odrzucać. Zwracamy też pieniądze za zamówienie, gdy spełnione są trzy warunki: wyniki nie wyglądają jak Ty, żadne z 24 zdjęć nie nadaje się do użycia, a selfie spełniały wytyczne. Napisz do nas w ciągu 14 dni od zakupu.

Czego ten wpis Ci nie powie

  • Ile waży każda z różnic. Żadne z opisanych tu badań nie rozdziela tych czterech. Każde dotyczyło jednej z nich, innych ludzi i innego zadania.
  • Czy psychologia sprawdza się u wszystkich. Geometria dotyczy każdego aparatu. Wyniki o preferencjach, pamięci i wyborze zdjęć pochodzą przeważnie z grup po kilkudziesięciu studentów. W badaniu z 1977 roku fotografowano wyłącznie kobiety, a dla kilku wyników nie znaleźliśmy niezależnej replikacji.
  • Jakie są Twoje własne proporcje. Suwak korzysta z jednej zeskanowanej głowy, przeskalowanej do wysokości 23 cm. Twoja głowa jest inna.
  • Jak duży jest jeden z wyników. Z pierwszego badania z Nowej Południowej Walii udało nam się przeczytać tylko opublikowany abstrakt, który podaje kierunek efektu, ale nie podaje liczby. Opis procedury bierzemy z omówienia przygotowanego przez uniwersytet.
  • Jaki mamy w tym interes. Sprzedajemy zdjęcia biznesowe, a „zapytaj kogoś jeszcze, czy to wygląda jak Ty” to wygodny wniosek dla firmy, której klienci czasem mówią, że nie wygląda.

Trzy rzeczy, które może znaczyć „to zdjęcie jest jakieś nie takie”

Gdy więc Twoje zdjęcie wygląda źle, chodzi o jedną z trzech rzeczy.

Może to być nieznajomy widok Twojej twarzy: nieodwrócony, z innej odległości, złapany w przypadkowej chwili. To działanie czterech różnic i zauważasz je głównie Ty.

Obraz mógł zmienić Twoją twarz. Wygenerowane zdjęcie to potrafi, aparat nie. To wada obrazu i możesz go odrzucić, niczego nie udowadniając.

Albo zdjęcie jest wierne, a mimo to nie nadaje się do swojego zadania. To ten przypadek, w którym w dwóch badaniach cudzy wybór wypadł lepiej niż wybór właściciela. Zapytaj kogoś.

FAQ

Co jest wierniejsze: lustro czy aparat?

Ani jedno, ani drugie. Lustro zamienia lewą stronę z prawą i pokazuje Twoją twarz z odległości dwa razy większej niż ta, która dzieli Cię od szkła. Aparat zostawia lewą i prawą stronę tak, jak widzą je inni, chyba że zapisuje selfie w odbiciu lustrzanym, i pokazuje twarz z miejsca, w którym się znajdował. Nieodwrócone zdjęcie zrobione z mniej więcej metra jest bliskie temu, co widzi osoba siedząca naprzeciwko przy stole.

Czy inni widzą moją twarz odwróconą?

Tak, w tym sensie, że widzą ją tak, jak pokazuje ją filtr „Inverted”, i widzieli ją tak zawsze. Filtr nie dodaje asymetrii. Pokazuje Twoją twarz w wersji, której nie znasz z lustra. W eksperymencie z 2021 roku 30 osób patrzyło w zwykłe lustro i w takie, które nie odwraca obrazu, a 73% uznało swoją twarz w tym drugim za mniej symetryczną. To była ta sama twarz.

Dlaczego na zdjęciach moja twarz wygląda krzywo?

Każda twarz jest lekko asymetryczna. W badaniu 3D na 100 zdrowych ochotnikach średnia rozbieżność między twarzą a jej lustrzanym odbiciem wyniosła 0,8 mm, liczona jako średnia kwadratowa. Średnia nie powie, o ile różni się Twoja. Zdjęcie pokazuje tę samą asymetrię co lustro, tylko po drugiej stronie. Jeśli Twoja twarz wygląda nierówno wyłącznie na zdjęciach albo w filtrze „Inverted”, jednym z wyjaśnień jest to, że oglądasz wersję, której nie znasz.

Który aparat pokazuje, jak widzą mnie inni: przedni czy tylny?

Tylny, a przedni wtedy, gdy jego zdjęcia nie są zapisywane w odbiciu lustrzanym. Liczy się też odległość. Tylny aparat jest często dalej, bo telefon trzyma ktoś inny.

Skoro źle wychodzę na zdjęciach, to czy źle wyglądam na żywo?

Złe zdjęcie tego nie dowodzi. Zdjęcie to jedna chwila z jednej odległości w jednym świetle, a w jednym z eksperymentów oceniający punktowali przypadkowe klatki niżej niż tę samą twarz w ruchu. Opisane tu badania oceniały zdjęcia i klipy innych ludzi i żadne z nich nie powie, jak wygląda konkretna osoba. Ludzie wokół Ciebie widzą twarz w ruchu.

Dlaczego źle wychodzę na zdjęciach, które robią mi inni?

Zdjęcia robione przez kogoś innego są zwykle nieodwrócone, więc pokazują wersję, którą znasz najsłabiej. Moment wybiera ktoś inny, a światła ani kąta nikt dla Ciebie nie ustawia. Światło z góry pogłębia cienie pod oczami, a aparat poniżej linii oczu pokazuje więcej podbródka. Odległość często działa na korzyść takich zdjęć. Z paru metrów proporcje są takie jak na portrecie.

Dlaczego na selfie mam duży nos?

Bo telefon jest blisko. Na skanie głowy powyżej aparat z 30 cm rysuje uszy w skali 73% względem czubka nosa, więc nos wygląda przy nich na duży. Z 2 m uszy są w skali 95%. Trzymaj telefon dalej albo użyj tylnego aparatu z większej odległości i przytnij zdjęcie.

Dlaczego na Zoomie i w innych rozmowach wideo wyglądam inaczej?

Twój własny kafelek jest zwykle odbity lustrzanie, kamerka jest często bliżej, niż siedziałby człowiek, a kamera laptopa patrzy z dołu, spod linii oczu. Pozostali uczestnicy rozmowy dostają tę samą odległość i ten sam kąt, tylko bez odbicia.

Czy można być osobą atrakcyjną, ale niefotogeniczną?

Tak. Niekorzystny kadr nie przesądza o tym, jak twarz wygląda w ruchu. Oceniający punktowali przypadkowe klatki niżej niż klip, z którego pochodziły. W badaniu nagrań 60 mężczyzn oceny kadrów dobranych tak, by wyglądały neutralnie, nie różniły się istotnie od ocen nagrań.

Jak zobaczyć, jak wyglądam w oczach innych?

Blisko tego jest krótkie nagranie, na którym mówisz, zrobione przez kogoś innego z mniej więcej metra i z wysokości zbliżonej do linii oczu. Pokazuje jeden punkt widzenia jednego dnia.